Yazıncak

Kim demiş hacı, hoca, medyum, falcı, kırık çıkıkçı ve bilimum işe çare bulan dayılar yengeler bir bizde var diye? Öyleleri var ki, daha profesyonel, daha çağa ayak uydurmuş... İşte bir başka üfleyen, iş, aşk, para, mevki, eğitim, aile sorunlarına kökten çözüm getiren hocalarımızın bol yazım hatalı (burada bilerek yapıldığını sandığımız bir özensizlik var; çok özenli olursa inandırıcılığını yitirir gibi bir kaygı var galiba), kelepir hizmet ilanları... Sıkıntısı olanlara duyurulur.

Şişe biriktiremiyoruz bari fotoğraflarını biriktirelim. Bir de peçete biriktirme adeti vardı eskiden. Ben de pek çok cins şeyin yanında DOS oyunları biriktirirdim bilgisayarda. En son güncelleme: 25 Ağustos 2013.

Ağıza yapışan, dişleri kamaştıran o kıvam. Cins cins zararlı katkı maddeleri, "meyve özlü" ama meyvesiz içerik. Anılar ve Yumiyum.

Bir şemsiyenin altında yürümüştük seninle yağarken yağmur. Kirpiklerimize kadar ıslatan yağmur gözlerimizdeki aşka ulaşamamıştı. Biz seninle yetiştiğimiz son vapurda denizi aşka boğmuştuk gözlerimizle. Ve deniz aşkımızla sonsuz olup yayılmıştı dünya ya. Artık denizin ulaştığı her yer aşk, denizin ulaşabildiği her yer gözlerindi. Ve ben şimdi ne zaman bir deniz kenarından geçsem gözlerini yeşili dalga olup vuruyor gönlüme. İstanbul, sahil şehri, deniz şehri gönlümün. Gözümün görebildiğine sen, yüreğimin sevebildiğine sevgi. İstanbul her tarafı sen gözümde, attığım her adımda bir kez daha seviyorum seni. İstanbul duyur sesimi ona de ki. “çok özlemiş seni, dön geri”. Vakitlerden bir ağustos ayı. Zamanlardan onbeşi bugün. Bugün denizi göremedim gözlerimde dalgalar hafiflemiş, rüzgar sesini götürmüştü yüreğimden. Duymaya çalıştıkça uzaklaştı sesin ve ilk sesini kaybetti aşkım. Oysa ne çok severdim sesini, adımı anınca dudakların sesin yankı olurdu, yüreğime çarptıkça çoğal...

aslı arası bir sarma mı sadece? o sarma zeytinyağı parlıyor, içi kimbilir nasıl baharlı, ince uzun sarılmış o sarma... orada börekler var, karpuzlar, zeytinler var, salatalar , turşular... tanıdık su bardakları, örtüler, özel günlerde kıyılan servis tabakları var...

insanı hapseden bazen kendisi... üzerindeki "kendi" elbisenle kendini "kör" ediyorsun. aynı zamanda şuh, çekici, sadece bir parça kumaş var üstünde. hani bıraksan özgür gibi. ve renkli de aslında seni kapatan kumaş, biraz mavi , ilk bakışta "güzel" bile gösteriyor seni. ama gösterdiği şey sen misin, gördüğümüz sen misin, yoksa renkli bir kumaş mı? gözlerini göremiyoruz ki, nasıl bileceğiz seni?

Saat 02.42, Ağustos'un 8'i. Her gece olduğu gibi, kirpiklerimin arasına yerleşmesi için uyku perilerini bekliyordum. Bir türlü karşılaşamadığım, ama her gece tanışmayı beklediğim peri yine gelmemişti. Uyku perisi diyorum, çünkü uyku ile tanışamadım. Tanışsaydım eğer, küçük bir kız çocuğu iken hiç sevmediğim-sevemediğim ama şu sıralar bana sevimli gelen,hatta kendimi minnacık hissettirmeyi başaran masal kahramanlarına sığınmazdım.